Draai het eens om!

Gisteren las ik dat de burgemeester van Utrecht zijn excuus had aangeboden wegens een "verkeerd begrepen compliment".

Nu vind ik het nog al wat als een burgemeester zijn excuus moet maken. Dat is toch een persoon die normaliter beschikt over de juiste competenties om goed uit de verf te komen als deze uitspraken in de openbare ruimte doet.

De eerste reflex is om sympathie te hebben met het "slachtoffer", want zij voelde zich gekwetst en vond de opmerking van Jan van Zanen "denigrerend en seksistisch". Maar toen dacht ik, waarom zoveel ophef over iets ("wat zonde, wat zonde") dat toch echt zonder enige vervelende bijbedoeling is uitgesproken. Het was zeker geen opmerking die past bij een burgemeester in functie, dus het was op zijn minst ongepast. Maar niet onaardig, noch kwetsend of denigrerend bedoeld.

Als ik een standpunt of grondhouding niet begrijp, dan draai ik het altijd om. Er ontstaat dat vaak een wat rationelere benadering van de grondhouding waar vanuit men redeneert. In dit geval dat een homoseksuele man, zou zeggen "wat zonde, wat zonde" als ik hem zou vertellen dat ik hetero ben.

Ik zou mij niet beledigd voelen, het zelfs wel grappig vinden om te ervaren dat ik blijkbaar in de smaak val. Natuurlijk is het helemaal niet zonde, want mijn vrouw is dan de bofkont. Net zoals de vrouw of vriendin van Monique Samuel maar boft met zo'n mooie vrouw.

Ja, ik begrijp dat lesbiennes en homo's echt niet altijd op evenveel begrip en acceptatie kunnen rekenen in onze "tolerante" maatschappij. Dus dat het bij hen een scherp randje geeft en snel tot gevoeligheid kan leiden, daar heb ik meer dan begrip voor. Maar toch denk ik dat je door een publiek een excuus te vragen, je zelf weer in de slachtofferhoek wordt gedrongen. Terwijl je juist niet op je sexuele aard beoordeeld wilt worden en juist zo graag als "normaal" geaccepteerd wil worden. Zeg dan tegen zo'n burgervader, die zich even laat gaan door de vrouwelijke schoonheid in zijn directe aangezicht, dat niets van je schoonheid verloren gaat. Dat er genoeg vrouwen zijn in plaats van mannen die boffen met Monique Samuel.

Waarom vraagt niemand: Hoe dan Geert?

We lopen weer over van massale verontwaardiging over de verkiezingsretoriek van Geert Wilders. En het is ook frustrerend om constant zijn bak verbale stront te moeten slikken omdat meneer zich kan beroepen op zijn "vrijheid van meningsuiting" en de extra ruimte die een politicus mag nemen ten behoeve van het maatschappelijke debat.

De kramp waarin de politici schieten door zijn woorden op een weegschaal te leggen en er afkeer of verontwaardiging over uit te spreken is precies wat Geert verwacht en wilt. Het platform dat we hem hiermee geven, voedt de sympathie bij machteloze burger die denkt dat Geert zijn miserabele leven kan verbeteren.

Ik verbaas mij erover dat niemand in het debat of in de media bij zo'n walgelijke uitspraak aan Geert vraagt:
Hoe ga je dat dan regelen Geert? Minder Marokkanen; hoe doe je dat?

Deporteren, opsluiten, behandelen, overspuiten of herverdelen over het land? Wat is je plan? Vertel het ons.
En wat kost dat dan Geert? Als je zegt: Gaan we regelen? Heb je daar weer een aansprekend Brits bureau voor ingehuurd om dat voor ons te berekenen? En welke ruimte heb je binnen de Grondwet en het Hof voor de mensenrechten? Vertel Geert!

En wat levert het ons dan op Geert? Minder Marokkanen, minder Europa en minder boter op je bruine hoofd?

Zijn we dan een blijer, tevredener volkje? Hebben we dan opeens het gevoel dat we weer zelfredzaam zijn, niet meer naar Den Haag kijken om dingen te veranderen. Gaan we dan weer zelf het initiatief nemen? Staan er dan genoeg aardige, zorgzame verplegers en verpleegsters aan ons bed om ons te helpen in het ziekenhuis of seniorenflat?

Krijgen we dan ons broodje shoarma of pizza nog aan de deur geleverd omdat we te beroerd zijn om zelf een potje te koken? Geert, geef eens antwoord, want dat zou toch fantastisch zijn.

Natuurlijk gaat de vergelijking met Hitler of Goebbels mank. Geert heeft immers geen leger achter zich staan, geen militaire kracht. Geert wordt bejubeld door een stel idioten die waarlijk geloven dat het probleem van brutale, agressieve en vaak zelfs zeer criminele jongeren te wijten is een aan geloof, of hun etnische afkomst. Een groep machteloze mensen die liever een ander de schuld geven, dan zelf ook maar een stap harder te lopen om het leven om hen heen een stukje prettiger te maken. Die haatzaaiende retoriek, die de grootste dictators en massamoordernaars gebruikten, goed praten omdat Geert tenminste de vinger op de zere plek weet te leggen.

Die idioten die denken dat je een probleem oplost door een groep mensen als minderwaardig en ongewenst in de hoek te zetten. Dat is Geerts achterban, een leger van hulpeloze, haatdragende mensen die geen zin hebben om de gevolgen onder ogen te zien van hun gevaarlijke populisme.

Voor elke rotopmerking die Geert maakt, omdat hij zo graag weer de headlines wilt halen, past maar één ding! Vraag het hem! Hoe ga je het doen? Niet het Wat of het Waarom, maar het Hoe is het antwoord op de lachwekkende volksverlakkerij die Geert Wilders politiek bedrijven noemt.