De wijsheid van Wilders?

In een democratisch fractieoverleg heeft de PVV gisteren (23-11-2010) besloten om geen "ledenpartij" te worden. Dit "ondemocratische" karakter van de PVV is voor veel politieke partijen één van de grootste kritiekpunten. Het besluit om geen leden toe te laten en dus via de achterban beleidsmatig bestuurd te kunnen worden, is misschien wel het beste dat onze democratie kan overkomen. Het bewijst inderdaad dat de PVV slechts een vehikel is voor Wilders om maximale macht uit te oefenen als individu binnen de tweede kamer. Maar zou het een teken zijn, dat Wilders wil voorkomen dat er een geinstitutionaliseerde extremistische stroming komt in de Nederlandse politiek? Zijn opvallende, relatief diplomatieke, houding sinds de vorming van het minderheidskabinet met gedoogsteun, geven al aan dat hij de onderbuik van de kiezer aanspreekt, maar in de praktijk slechts misbruik maakt van het vertrouwen van de ontevreden kiezer. De PVV zal dus zo lang bestaan als Wilders er leiding aan geeft en daarna, door het ontbreken van een infrastructuur, snel onderwerp worden van de Politieke geschiedenis in voltooid verleden tijd. Dat is voor onze democratie een enorme winst.

Besturen en niet beschimpen aub

De verharding van het taalgebruik in de politieke arena wordt toegeschreven aan vooral de uiterste rechter flank. Onze zelfbenoemde beschermheer van de zuivere Hollandse moraal betaalt nu de tol voor zijn retoriek richting de andersgezinden in het parlement. Het deed mij denken aan een intrigerend artikel in de Groene Amsterdammer van 29 september jongstleden van Colet van der Ven. http://www.groene.nl/2010/39/taal-is-niet-stom Taal is veel krachtiger en dus destructiever dan sommigen in de kamer ons willen doen geloven. En niet alleen de PVV doet er aan mee. Zo ging onze erudiete debater Pechtold voorop in de karaktermoord op Balkenende, die op zijn beurt al de toon had gezet door het draaien van Bos te gebruiken als een verlammende gifpijl in verkiezingstijd.
Nu de bal keihard terug kaatst in het gezicht van de PVV, is het weer tijd voor een fatsoenlijk debat over de inhoud. En dat betekent eerlijke vragen en ook eerlijke antwoorden. Geen vliegen meer afvangen en elkaar over weinig relevante zaken in spoeddebatten uren over en weer verwijten maken. Gewoon praten over de voornemens en besluiten die onze volksvertegenwoordiging moet nemen in ons aller belang. Daarom hebben we gestemd, daarvoor worden de 150 leden van de tweede kamer betaald en daar zitten wij allemaal met smacht op te wachten.
Anders is het tijd om een andere arena op te zoeken, er is vast een producent die jullie vier jaar lang wil opsluiten met een pak camera's erop en zal registreren wat men allemaal wel niet van elkaar vindt.

Of bestond dit idee al?

De casus voor een kiesdrempel.

De ontzuiling in Nederland is politiek gezien voltooid. Natuurlijk, er bestaan nog christelijke partijen en Liberale en Socialistische stromingen zijn nog herkenbaar vertegenwoordigt. Maar de meest recente verkiezingen toonde aan dat de wildgroei aan "one-issue" partijen vrolijk doorgaat. Het meest pijnlijk wordt onze politieke versnippering uit een artikel van The Economist. Wij zijn volgens de tabel in Europa met afstand koploper als "in demissionaire staat verkerend land". Niet iets om trots op te zijn, alles behalve in het belang van een effectieve en geloofwaardige overheid. Mijn voorstel luidt dan ook om nog deze kabinetsperiode een grondwettelijke aanpassing te doen in onze kieswet, die nog stamt uit de tijd dat de zuilen overzichtelijk en dominant waren. Voortschrijdend inzicht kan zo bijdragen tot een nieuwe en meer herkenbare keuze voor de kiezers en waarschijnlijkt komt daarmee op termijn het teloorgegane vertrouwen in de politiek en de bestuurders van ons land terug. Hierbij het zeer lezenswaardige artikel uit The Economist:

http://http//www.economist.com/blogs/dailychart/2010/11/squabbling_politicians

Paars+: voor de vorm of inhoud?

Er wordt een serieuze poging ondernomen om een "Paars+ kabinet" te vormen. Voor de VVD-kiezer een klap in het gezicht, Rutte noemde het PvdA programma immers één "lange zelfmoordbrief". "The all new and improved Rutte" was in 4 jaar getransformeerd van het linksliberale lachertje tot een serieuze premierkandidaat met een stevig programma van rechtse signatuur. Dat verkocht wel goed en zo vond de VVD haar kiezers terug.


Aan de linkerkant heerst enerzijds angst hoeveel er behouden kan blijven van alle verkiezingsbeloften en opportunisme omdat ze zich gedrieën sterk voelen om de vele scherpe randjes van het VVD program eraf te vijlen. Als ze tot een accoord komen, zullen vele hete hangijzers -weer- blijven liggen. Alleen rondom de verhoging van pensioenleeftijd lijkt concensus te bestaan.


Wellicht is het slechts een poging om de kiezer te laten zien dat ze het echt geprobeerd hebben alvorens aan te sturen op een rompkabinet?